Σήμερα θεωρείται καλὸς σὲ ὅλα, ὅποιος εἶναι ἀδιάφορος,
ὅποιος δὲν νοιάζεται γιὰ τίποτα, ὅποιος δὲν νιώθει καμιὰ εὐθύνη.
Ἀλλιῶς τὸν λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό.
Ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν χώρα μας, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας,
τὴν παράδοσή μας, τὴν γλώσσα μας, θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός.
Οἱ ἀδιάφοροι περνοῦν γιὰ φιλελεύθεροι ἄνθρωποι,
γιὰ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦνε μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας,
ποὺ ἔχουν γιὰ πιστεύω τὴν καλοπέραση,
τὸ εὔκολο κέρδος, τὶς εὐκολίες, τὶς ἀναπαύσεις,
κι ἂς μὴν ἀπομείνῃ τίποτα ποὺ νὰ θυμίζῃ που βρισκόμαστε,
ἀπὸ ποὺ κρατᾶμε, ποιοὶ ζήσανε πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴν χώρα μας.
Ἡ ξενομανία μᾶς ἔγινε τώρα σωστὴ ξενοδουλεία,
σήμερα περνᾶ γιὰ ἀρετή, κι ὅποιος την έχει πιὸ βαρειὰ παρμένη,
λογαριάζεται γιὰ σπουδαῖος ἄνθρωπος.
Ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα παζάρι ποὺ πουλιοῦνται ὅλα,
σὲ ὅποιον θέλῃ νὰ τὸ ἀγοράσῃ.
Καταντήσαμε νὰ μὴν ἔχουμε ἀπάνω μας τίποτα ἑλληνικό,
ἀπὸ τὸ σῶμα μας ἴσαμε τὸ πνεῦμα μας.
Τὸ μασκάρεμα ἄρχισε πρῶτα ἀπὸ τὸ πνεῦμα,
καὶ ὕστερα ἔφθασε καὶ στὸ σῶμα.
Περισσότερο ἀντιστάθηκε σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ὁ λαὸς
καὶ βαστάξε καμπόσο, μὰ στὸ τέλος τὸν πῆρε τὸ ρεῦμα
καὶ πάει καὶ αὐτός.
Μάλιστα εἶναι χειρότερος ἀπὸ τοὺς γραμματισμένους.
Τώρα μαϊμουδίζει τὰ φερσίματα καὶ τὶς κουβέντες
ποὺ βλέπει στὸν κινηματογράφο,
ἔγινε ἀφιλότιμος καὶ ἀδιάντροπος.
Ἐνῷ πρῶτα ξεχώριζε ἀπὸ ἄλλες φυλές, γιατὶ ἦταν σεμνός,
φιλότιμος, ντροπαλός, καλοδεκτικός, τώρα ἔγινε ἀγνώριστος.
Τὰ ὄμορφα χαρακτηριστικά του σβήνουνε μέρα μὲ τὴν μέρα.
Καὶ οἱ λιγοστοὶ ποὺ διατηροῦνε ἀκόμη
λίγα σημάδια ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς,
παρασέρνονται σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ἀπὸ τοὺς πολλούς,
ποὺ εἶναι οἱ ἔξυπνοι, οἱ συγχρονισμένοι, οἱ μοντέρνοι,
ἀλλὰ ποὺ εἶναι στ᾿ἀληθινὰ οἱ ἀναίσθητοι καὶ οἱ ἀποκτηνωμένοι.
Οἱ καλοὶ ντρέπονται γιατὶ εἶναι καλοί,
συμμαζεμένοι καὶ μὲ ἀνατροφή.
Οἱ ἄλλοι τοὺς λένε καθυστερημένους.
Συμπαθητικὸς ἄνθρωπος δύσκολα βρίσκεται πιὰ
σήμερα στὸν τόπο μας.
Ἡ μόδα εἶναι νὰ εἶναι κανεὶς ἀντιπαθητικός, κρύος,
ἄνοστος καὶ μάγκας.
Μάλιστα ὅπως ὅλα φραγκέψανε, φράγκεψε καὶ ὁ μάγκας.
Οἱ πιὸ ἀγράμματοι ἀνακατώνουνε στὴν κουβέντα τους
κάποια ἐγγλέζικα καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν χρειάζονται.
Ὅσο γιὰ τοὺς γραμματισμένους,
ὅλη ἡ γραμματοσύνη τους εἶναι νὰ μιλᾶνε ἐγγλέζικα
καὶ σὲ λίγο καιρὸ δὲν θὰ ὑπάρχει Ἕλληνας νὰ μιλᾶ ἑλληνικά.
Ἂς καταργηθῇ λοιπὸν ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ὁλότελα,
νὰ μὴν κουράζονται τὰ παιδιά μας στὴν ἄσκοπη ἐκμάθευσή της.
Κοιτάχτε τὰ παιδιά μας. Παρατηρεῖστε τὶς φυσιογνωμίες τους,
τὸ βλέμμα τους, τὶς κουβέντες τους, τὰ ἀστεῖα, τὰ παιχνίδια τους.
Ὅλα μυρίζουνε ... Ἑλλάδα, νὰ μὴν ἀβασκαθοῦμε!
Τὸ μόνο ποὺ ἀπόμεινε ἑλληνικὸ εἶναι τὸ «ρέ».
Τὸ μασκάρεμα γίνεται γοργὰ καὶ στὸ κορμὶ καὶ στὴν ψυχή.
Οἱ λιγοστοὶ ποὺ ἀντιστέκονται ἀκόμη σὲ αὐτὸν τὸν κατακλυσμό,
πῶς νὰ μπορέσουνε νὰ βαστάξουνε;
Γύρω τους βογγᾶ ἡ μεθυσμένη ἀνθρωποθάλασσα.
Ἔρχεται καινούργιος κόσμος!
Τὸ κολοσσαῖο μὲ τὰ οὐρλιάσματά του σκεπάζει τὶς ψαλμῳδίες
ποὺ λένε οἱ μάρτυρες, περιμένοντας τὰ θηρία νὰ τοὺς φᾶνε.
Ἀλλὰ ἂν θὰ λείψουν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς,
μήπως θὰ ἀπομείνουν τὰ βουνά, οἱ ἀκροθαλασσιές, οἱ θάλασσες,
τὰ νησιὰ καὶ τὰ βράχια μὲ τὸν ἑλληνικὸ χαρακτήρα τους;
Καθόλου! Τὰ περισσότερα τὰ ἔχουνε ἀγοράσει ἄνθρωποι
ποὺ ἤρθανε ἀπὸ τὸν βόρειο Ὠκεανό, ἀπόγονοι τῶν Βικίγκων.
Ἐκεῖνα τὰ κακόμοιρα νησιὰ τί συμφορὰ ἔχουνε πάθει!
Ἡ φτώχεια τους στάθηκε ἡ καταστροφή τους.
Σήμερα τὰ ρημάξανε ἄλλοι κουρσάροι, πιὸ ἐπικίνδυνοι
ποὺ σφάζουνε μὲ τὸ μπαμπάκι.
Σκλαβώσανε τὰ νησιὰ μὲ εὐγενικὸ τρόπο, μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη.
Τὰ ἄσπρα σπιτάκια τῶν νησιωτῶν,
ποὺ ζούσανε σὲ αὐτὰ ἁπλοϊκοὶ καὶ συμμαζεμένοι ἄνθρωποι,
θαρρεῖς πὼς γίνανε δημόσια.
Κυκλοφοροῦν χιλιάδες φωτογραφίες τῆς Μυκόνου,
τῆς Πάρου, τῆς Αἴγινας, τῆς Ὕδρας,
καὶ ἀντὶ νὰ βλέπῃ κανεὶς στοὺς στενοὺς δρόμους
τοὺς κάποιους ἀραιοὺς νησιῶτες ψαράδες, ψημένους στὴν θάλασσα
καὶ νησιώτισσες μὲ τὰ σεμνά τους ροῦχα,
βλέπει νὰ γυρίζουν κάποια πλάσματα μισόγυμνα ἢ ὁλόγυμνα,
ξενόφερτα, ἀγκαλιασμένοι θεατρινίστικα
καὶ νὰ κάνουνε κάποιες ἄνοστες ἐπιδείξεις «ταμπλῶ βιβᾶν»,
σὰ νὰ παίζουν στὸν κινηματογράφο.
Καὶ ρωτᾶς, κουνώντας τὸ κεφάλι σου:
τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν αὐτὰ τὰ δίποδα,
μὲ ἐκεῖνα τὰ σπίτια καὶ μὲ τὰ στενοσόκκακα τῶν νησιῶν;
Ταιριάζουνε μὲ αὐτά, ὅσο ταιριάζουνε οἱ τουρίστες μὲ τὰ σὸρτς
μὲ τὸν Παρθενώνα ποὺ μπροστά του φωτογραφίζονται.
Ὅμως ἐκεῖ στέκονται ὅσο νὰ φωτογραφηθοῦνε,
καὶ δὲν ἔχουνε γιὰ σπίτι τοὺς τὸν ἀρχαῖο ναό,
ἐνῷ τοῦτοι στὰ νησιά, κατοικοῦνε μέσα σὲ ἐκεῖνα
τὰ ἀταίριαστα σπίτια.
Ὅλα ὑπηρετοῦνε τὰ γοῦστα αὐτῶν τῶν ἀφεντάδων.
Μάλιστα τόσο πολὺ ἀγαποῦν αὐτοὶ τὴν Ἑλλάδα,
ποὺ εἶναι ἐνθουσιασμένοι πὼς δὲν θὰ ἀφήσουνε τίποτα ἑλληνικὸ
ὅπου πατήσουνε.
Καημένη Ἑλλάδα! Τί τέλος σὲ περίμενε!
Μὰ δὲν ἔχεις μήτε κάποιον νὰ σὲ κλάψει,
γιατὶ τὴν κηδεία σου τὴ γιορτάζουνε σὰν γάμο,
μὲ χαρὲς καὶ μὲ τραγούδια, ποὺ αὐτὰ εὐτυχῶς δὲν εἶναι ἑλληνικά.
Ἀκοῦστε τὴν ἑξῆς ἱστορία:
ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας, μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι.
Ἄξαφνα τὸ καμακίζουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: μὲ πιάσανε μάνα!
Ἡ μάνα του τοῦ λέγει: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου!
Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴν θάλασσα!
Πάλι λέγει ἡ μάνα: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου.
Καὶ πάλι: μὲ σγουρίζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου!
Μὲ κόβουνε μὲ τὸ μαχαίρι! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου!
Μὲ βράζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου!
Μὲ μασᾶνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου!
Πίνουνε κρασὶ μάνα!
Τότε ἐκείνη ἀναστέναξε καὶ φώναξε: Ἄχ, σὲ ἔχασα παιδί μου!
Γιατὶ τὸ κρασὶ εἶναι ὁ ἀντίμαχος τοῦ χταποδιοῦ,
ἐπειδὴ τὸ λιώνει στὸ στομάχι.
Δηλαδὴ ἡ μάνα δὲν φοβήθηκε μήτε τὸ μαχαίρι, μήτε τὴν φωτιά,
μήτε τὰ δόντια, ἀλλὰ τὸ κρασί, ποὺ εἶναι πιὸ ἤρεμο καὶ ἀθῷο
μπροστὰ στὰ μαχαίρια καὶ τὰ δόντια.
Ἡ Ἑλλάδα σὰν τὸ χταποδάκι πέρασε ἀπὸ φωτιές,
δόντια, μαχαίρια, ἀλλὰ πνεῦμα ΔΕΝ παρέδινε.
Ὁ Φράγκος δὲν ἔρχεται μὲ μαχαίρια, πιστόλια καὶ φωτιές.
Ἦρθε μὲ χάδια καὶ γλυκόλογα.
Ἦρθε μὲ δῶρα, μὲ λεφτά, νὰ ἀνακουφίσῃ τὴν φτώχεια μας,
νὰ διασκεδάσῃ μαζί μας, νὰ χορέψῃ μαζί μας,
νὰ μᾶς εὐκολύνῃ τὴν ζωὴ μὲ τὰ μηχανήματά του.
Ὅπως τὸ χταποδάκι ἔλιωσε στὸ κρασί,
ἔτσι καὶ ἡ Ἑλλάδα κοντεύει νὰ χαθῇ ἀπὸ τὸ γλυκὸ κρασὶ
ποὺ τὴν μέθυσε καὶ δὲν ξέρει τί κάνει
καὶ ξεγυμνώθηκε καὶ στρήνιασε
καὶ ἐκ τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτισεν.
-----------------Φώτης Κόντογλου
----------------"Ἀσάλευτο θεμέλιο"
Αλιευμένο από την σελίδα
Θανάσης Πολυζόπουλος
